Doorgaan naar inhoud
✔GRATIS EN SNEL BEZORGD VA. € 75,- ✔ KLANTEN WAARDEREN ONS MET EEN 4.9/5.0 ★★★★★
✔GRATIS EN SNEL BEZORGD VA. € 75,- ✔KLANTEN WAARDEREN ONS MET 4.9/5.0 ★★★★★

Een roze wolk, die krijg je toch cadeau?

Overal lees je over de roze wolk, hetgeen wat je zomaar cadeau zou krijgen zodra je een positieve zwangerschapstest in je handen hebt.

Alle mooie beelden op Social media dragen daar natuurlijk alleen maar aan bij.

Maar wat nou als de roze wolk bij jou weg blijft en eerder, grauw, grijs of zelf zwart is? 

Wist je dat 14 op de 100 vrouwen tijdens de zwangerschap depressieve gevoelens ervaart en 13 op de 100 vrouwen een postpartum depressie krijgt? Waarom hoor je er dan zo weinig over?

Tijd om dat taboe te doorbreken!

Laat ik bij mezelf beginnen: Zodra wij de positieve test kregen, raakte ik een beetje in paniek. Nu konden we niet meer terug. Kan ik dit wel, moeder zijn? Is dit wel het juiste moment? Hadden we niet nog wat langer moeten wachten?

Hier voelde ik me direct schuldig over. We hadden toch bewust voor een kindje gekozen? Zwanger raken na de eerste poging is iets waar veel stellen van dromen en ik kreeg er alleen maar onzekerheid en twijfel van. 

Toen dit nieuws was ingedaald kwam het volgende obstakel: op mijn werk waren meerdere reorganisaties gaande en mijn afdeling bestond op dat moment alleen nog maar uit mij. Hierdoor durfde ik bijna niet te vertellen dat ik zwanger was omdat ik bang was dat dit mij mijn baan zou kosten. Hierdoor praatte ik amper over mijn zwangerschap en probeerde ik zo ‘normaal’ mogelijk te doen. Niemand moest ‘last’ hebben van mijn kwaaltjes of denken dat ik minder zou gaan functioneren. Met 20 weken kreeg ik enorme pijn aanvallen onder mijn borst. Twee jaar daarvoor had ik een ontstoken alvleesklier gehad en ik dacht de pijn te herkennen. Direct werd ik opgenomen in het ziekenhuis, waar ze er na een week achter kwamen dat ik een ontstoken galblaas had. De pijn was ondragelijk. In het ziekenhuis vertelde ze mij dat deze pijn erger was dan bevallen. Die kan ik dan vast aan, was mijn gedachten. Weer de instelling: niemand tot last zijn, vooral doorbijten. 

Omdat ze mij niet konden opereren met mijn dikke buik, ben ik naar huis gestuurd met flinke pijnmedicatie. Daarnaast probeerde ik van alles: Appelazijn, liters appelsap, weinig koffie en geen vet eten. Helaas heb ik de overige 18 weken nog regelmatig in het ziekenhuis gezeten, wetende dat, wanneer ik bevallen was, ik vrij snel geopereerd moest worden.

Mijn instelling de gehele zwangerschap was: niet klagen, vooral doorgaan. Even wat hindernissen nemen en dan is alles weer zoals het was. Little did I know. Na het krijgen van een kindje is niks meer wat het was. 

Luca is met 38 weken geboren, na een inleiding. Doordat haar bilirubine extreem hoog was, werden we na 2 dagen met spoed opgenomen in het ziekenhuis. De eerste en enige keer dat ik gehuild heb in mijn kraamweek was het moment dat we gang opreden op weg naar de kamer en Luca al uit mijn handen gepakt werd. Ze zouden direct beginnen met behandelen en daarna pas uitleggen wat er gaande was. Daarna verviel ik weer in standje overleven.

Toen ook de laatste hindernis genomen was (mijn operatie) en ik daar langzaamaan weer van aan het herstellen was, kwam het besef wat ik de afgelopen maanden had meegemaakt en dat ik eigenlijk helemaal geen roze wolk had en tegen een postpartum depressie aan zat. 

Ik hield van mijn dochter, maar vond het moeilijk te wennen aan mijn nieuwe leven. Ook voelde ik me schuldig dat ik niet, zodra ze geboren was, overvallen werd met liefde. Dat is immers wat je overal leest. 

Inmiddels zijn we 2,5 jaar en een zusje voor Luca verder. Het grote gevoel van overweldigende liefde is er, voor haar en haar pasgeboren zusje. Ik ben onwijs dankbaar dat ik de roze wolk toch heb mogen ervaren maar zou ook graag willen zien dat men dit niet als standaard verwacht. 

Wat kan je doen als je denkt dat jouw wolk niet zo roze is?

  1. De eerste stap is accepteren dat er iets aan de hand is.
    Neem je gevoelens serieus en probeer ze te accepteren.
  2. Praat erover!
    Trek aan de bel bij je partner, vrienden of familie. Door erover te praten kan het al flink opluchten en kunnen zij jou helpen waar nodig
  3. Zorg goed voor jezelf
    Het maakt je geen slechte moeder als je voor jezelf zorgt en daarmee de zorg voor je kindje even overdraagt aan iemand anders.  Door rust te nemen, kan jij alles weer wat beter aan en relatieveren. Onderschat niet wat weinig rust met je mentale gesteldheid kan doen. Wees ook niet te streng voor jezelf! Het krijgen van een kind is een enorme verandering in je leven, daar kan je, je niet voor 100% op voorbereiden.
  4. Zoek professionele hulp!
    Deze gevoelens zijn goed te behandelen. Wacht niet te lang maar maak het bespreekbaar bij een professional zoals je verloskundige, kraamverzorgster of consultatiebureau. Zij weten waar je het beste terecht kan en geven je advies.

Laten we erover praten en het bespreekbaar maken. Het moet geen geheim zijn wat je met je meedraagt. Vaak kan erover praten al opluchten. Wanneer je merkt dat je niet alleen bent, geeft dat een enorme steun.

 

Een tip voor een podcast over dit onderwerp is ‘Zwarte muisjes’. Hierin komen verhalen van (aanstaande) moeders met psychische problemen tijdens de zwangerschap voorbij maar ook partners en deskundigen.

Vorig artikel Wat is onmisbaar in de vluchtkoffer?

Een opmerking achterlaten

Opmerkingen moeten eerst goedgekeurd worden voordat zij verschijnen

* Verplichte velden